Το Dragster στην Ελλάδα
|
|
||||||||
| Κείμενο: Κωνσταντίνος Δάλλας Φωτογραφίες: Σάββας Κουρίδης | ||||||||
| Σαν πολύ φασαρία δεν γίνεται τελευταία γύρω από το Dragster; Μια ευθεία είναι, μόλις 400 μέτρα. Μια κόντρα που διαρκεί το πολύ 10 δευτερόλεπτα. Πόσο θέαμα μπορεί να προσφέρει, και πόσα πράγματα μεσολαβούν μέχρι να στηθούν οι μοτοσικλέτες στην εκκίνηση; | ||||||||
 |
||||||||
| Το γνωστό σε όλους μας και πάντα εντυπωσιακό burn-out, έχει πρακτικό χαρακτήρα στο Dragster: ζέσταμα του πίσω ελαστικού λίγο πριν την εκκίνηση. | ||||||||
 |
||||||||
| Το σπινάρισμα είναι ο μεγαλύτερος πονοκέφαλος κάθε μηχανικού. | ||||||||
| Για 400 μέτρα ευθεία | ||||||||
| Για πολλούς από εμάς, το να οδηγείς μοτοσικλέτα χωρίς να στρίβεις μοιάζει τόσο ανούσιο όσο το να είσαι ποδηλάτης και να τρέχεις με τα πόδια κρατώντας το ποδήλατο. Εύλογα λοιπόν αναρωτιόμαστε ποια η ουσία ενός αγώνα που περιλαμβάνει μοτοσικλέτες αλλά όχι στροφές. Και το σίγουρο είναι ότι υπάρχει ουσία, διαφορετικό το Dragster θα ήταν καταδικασμένο να ζει στο περιθώριο.
Ας ψάξουμε λοιπόν να Βρούμε τα κοινό του Dragster με τους υπόλοιπους αγώνες. Κατ' αρχάς, υπάρχει πλήρης ομάδα: μοτοσικλέτα, αναβάτης και μηχανικοί. Και όπως και στους αγώνες (πίστας, η συνολική απόδοση της ομάδας φέρνει τη διάκριση ή μη της συμμετοχής. Παράγοντες όπως η επιλογή των ελαστικών, οι καιρικές συνθήκες και η πρόσφυση της πίστας είναι και εδώ σημαντικοί, ενώ τόσο οι ικανότητες όσο και η πείρα του αναβάτη μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να φέρουν το πολυπόθητο αποτέλεσμα, ανεξάρτητα από τη μηχανολογική αρτιότητα και το συνολικό στήσιμο της μοτοσικλέτας. Κόπου εδώ όμως αρχίζουν να τελειώνουν οι ομοιότητες με τους υπόλοιπους αγώνες. Το Dragster είναι περισσότερο αγώνας των μηχανικών και λιγότερο αναβατών. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει απλώς ανοίγει το γκάζι και περιμένει να τελειώσει η ευθεία, αλλά με αυτόν θα ασχοληθούμε αργότερα. Ο παιχνιδότοπος του μηχανικού Το Dragster είναι η ευκαιρία του μηχανικού να αποδείξει την κατάρτισή του αλλά και να υλοποιήσει όλες τις ιδέες που στριφογυρίζοuν στο κεφάλι του και δεν τον αφήνουν να κοιμηθεί ήσυχος τα βράδια. Στο Dragster όλα επιτρέπονται: υπερκυβισμός, γυαλίσματα, εξωτικό υλικό, ελαφρώματα, "ψαγμένες" τροφοδοσίες, ελεύθερες εξαγωγές, υπερσυμπιεστές, νίτρο και ό,τι άλλο σας έρχεται κατά νου. Όπως καταλαβαίνετε, το μόνο πρόβλημα που δεν υπάρχει στο Dragster είναι τα άλογα. Με τόση ελευθερία που προσφέρει ο κανονισμός, οι 300 ή οι 400 ίπποι δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο για τους Έλληνες μηχανικούς, όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται, Το πρόβλημα βρίσκεται στο να βρεις έναν τρόπο να κάνεις τη μοτοσικλέτα σου να περνά την -όποια- ιπποδύναμη στην άσφαλτο με όσο το δυνατόν λιγότερο σπινάρισμα, ούτως ώστε να γράψεις καλύτερο χρόνο στην έξοδο από τα 400 μέτρα. Κάπου εδώ λοιπόν αρχίζει η περιπέτεια για τους μηχανικούς της χώρας μας. Καθώς το Dragster δεν είναι αποκλειστικό ελληνικό προνόμιο -κάθε άλλο μάλιστα-, η τεχνογνωσία από χώρες που ασχολούνται ζεστά με αυτούς τους αγώνες είναι η πρώτη πηγή λύσεων που θα αναζητήσει κάθε μηχανικός. Περιοδικά πάνε και έρχονται στα συνεργεία, άνθρωποι διαβάζουν με τις ώρες, επισκέπτονται σελίδες ξένων ομάδων στο lnternet, ψάχνουν και βρίσκουν τους κατάλληλους ανθρώπους για να μιλήσουν, να αναλύσουν και να μοιραστούν τους προβληματισμούς τους. Τελευταία μάλιστα, αγοράζουν και έτοιμες μοτοσικλέτες που έχουν διακριθεί σε πρωταθλήματα του εξωτερικού, που είτε τις τρέχουν ως έχου |
||||||||
|
|
||||||||
| Επειδή όμως η Ελλάδα δεν είναι π.χ. Βρετανία, ένα αγωνιστικό φτιαγμένο και στημένο για πίστες όπως η Santa Pod δεν θα έχει καμία τύχη στο Ελληνικό, τις Σέρρες και την Tρίπολη, αν έρθει και τρέξει χωρίς καμία απολύτως αλλαγή. Αν δεν μπορείτε να φανταστείτε τον λόγο, να σας βοnθήσω λίγο, λέγοντός σας ότι στις πίστες που τρέχει το Βρετανικό Dragster δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα πρόσφυσnς, κλίσης ή ανωμαλιών του ασφαλτοτάπητα - πράγμα που δεν ισχύει για τους χώρους στους οποίους πραγματοποιείται το Ελληνικό πρωτάθλημα. | ||||||||
|
|
||||||||
| Δύσκολο; Και δεν του φαινόταν... Έτσι, ο δρόμος προς το ταχύτερο τετρακοσάρι αρχίζει να παίρνει διαστάσεις λαβυρίνθου. Ποιος τρόπος απόδοσης είναι καλύτερος; "Κούφιος" στην αρχή, για να ξεκολλήσει στην εκκίνηση, και ξέσπασμα μετά τις μεσαίες, ή μήπως γραμμικός σε όλο το φάσμα;Τι μήκος πρέπει να έχει το ψαλίδι; Μήπως να πάει ο αναβάτης πιο μπροστά, για να μη σουζάρει τόσο πολύ; Ή να κάτσει πιο πίσω για βάζει βάρος στον τροχό, μπας και μειωθεί το σπινάρισμα; Πού πρέπει να πιάνει το wheelie bar, τι μήκος να έχει και πόσα να απέχει από το έδαφος; Στις πόσες στροφές να γυρίζει το μοτέρ στην εκκίνηση; Πόσο να γλιστρήσει ο συμπλέκτης και πόσο μακριά πρέπει να είναι η πρώτη; Mήπως να βάλουμε anti-spin; Και αν ναι, θα επηρεάσει το "γέμισμα" του turbo; Αν κάνουμε πιο άκαμπτο το ψαλίδι, θα μεταφέρει δυνάμεις στο πλαίσιο - και αν ναι, πόσο θα επηρεάσει την κατευθυντικότητα; Δύσκολη η ζωή του μηχανικού. Για λόγους που αφορούν καθαρά το συγκεκριμένο άρθρο, ας υποθέσουμε ότι τα σαΐνια των ανά την Ελλάδα συνεργείων βρήκαν από μια λύση για κάθε τους πρόβλημα. Έκατσαν με τις ώρες, σκέφτηκαν, ξενύχτησαν, δούλεψαν και κατέληξαν στα πάντα. Eίναι σίγουροι για τη δουλειά τους και απόλυτα βέβαιοι ότι θα σπάσουν τα χρονόμετρα στον επόμενο αγώνα. Tι μένει λοιπόν; |
||||||||
|
|
||||||||
| Εκείνος που θα το κάνει καλά Ένας αναβάτης που θα κάνει την τέλεια εκκίνηση και θα πάει τέρμα γκάζι μέχρι το τέλος της ευθείας. Πόσο εύκολο όμως είναι να βρεις αυτόν τον άνθρωπο; Ας ξεκινήσουμε λέγοντας ότι αυτός ο αναβάτης υπάρχει μόνο στη φαντασία μας. Κανείς δεν είναι τέλειος - μέχρι και ο Rossi κάνει λάθη. Στη συνέχεια, θα πρέπει να λάβουμε σοβαρό υπ' όψιν ότι π εκκίνηση ενός τέτοιου τέρατος δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Με 300 Ίππους κάτω από τα πόδια σου, τον μπροστινό τροχό να γλείφει την άσφαλτο και το τιμόνι να θέλει να σου μακρύνει τα χέρια 10 πόντους, αυτό τα 400 μέτρα διαρκούν κάτι λιγότερο από μια αιωνιότητα. Σε όλα αυτό, προσθέστε και το ότι π διαβολεμένη αυτή κατασκευή δεν θέλει σώνει και καλό να πάει ευθεία - και είναι εξαιρετικό δύσκολο να κατευθύνεις μια μοτοσικλέτα - πύραυλο που ουρλιάζει και σπινάρει, ιδιαίτερα όταν δεν έχει τιμόνι, καθώς ο μπροστινός τροχός είναι σχεδόν μόνιμα στον αέρα. |
||||||||
|
|
||||||||
| Τελικό, αυτό τα 400 μέτρα δεν είναι τόσο απλή υπόθεση όσο δείχνει από τις κερκίδες. Ωστόσο, Eίναι πολύ θεαματικό και δημοφιλή, καθώς π κόντρα έχει εμφυτευτεί στα γονίδιό μας πολλά χρόνια τώρα. Ο κόσμος ανταποκρίνεται στην τρέλα και την όρεξη των μηχανικών, και θα γίνει ακόμα περισσότερος μόλις καλυτερέψουν οι συνθήκες. Μια πίστα σχεδιασμένη αποκλειστικά για τους αγώνες Dragster είναι αυτό ακριβώς που λείπει για να απογειώσει τον θεσμό στη χώρα μας. Ας ελπίσουμε ότι δεν Βρισκόμαστε μακριά από τη μέρα που το ελληνικό Dragster δεν θα έχει τίποτα να ζηλέψει από τα κορυφαία πρωταθλήματα του εξωτερικού. |
τεύχος "SUMMER SPECIAL", ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2003
